Wenn in Hof die Filmdooch senn, dann mergd ma des sofodd. Aufamoll laafn do Leit rum, die ausseng, als wärn sa direggd aus Berlin – schwarza Rollgrongbullis, digga Brilln, an Schol um na Hals gebundn und an Gsichdsausdrugg zwischn „Ich bin Künstler!“ und „Wo gibt es Cappuccino mit Hafermilch?“. Da Erich aus Wölbattendorf wor scho jeds Johr dabei – oder zumindesd issa dro vorbeigfohrn, wenner zum Baumargd gfohrn is. Etzad ober wollder moll richdich Kuldur pur. Sei besds Hemm hodder no, des blau-karierda mid die weißn Gnepf, und sei schwaza Dschiens. Wie er in a Café in da Aldstadt neiwolld, hod ihn aner gfrochd, ob er „akkreditiert“ is. Da Erich wor ieberzeichd davo, dass er do dazukherd und hod gsogd: „Freilich, und geimpfd bin ich ah!“ Beim Kino hodder sich dann under die obern 10.000 gmischd. Do wor a ruder Debbich, a Blitzlichdgwidder, und aner hod immerzu „Action!“ gschriea, obwohl gor nix bassierd is. Sogor aner mid an Migrofon is aufn Erich zukumma und hod ihn gfrochd, auf welchen Film er sich besonders freid. Widder wie a Brofi hodder zum Reborder gmahnd: „Na auf den, wo ich ned eischlof! Und wo‘s danoch a gscheida Brotzeid gibbd.“ Dem, der die Froch gschdell hod, is des Gsichd eigschlofn, und aus erchadsam Refleggs hod der na Erich a Kinokaddn gehm. Do hodder sich dann nei-ghoggd ins Kino 7. A französischer Schwarz-Weiß-Film mid Underdiddl. Vorher hodder sich nuch a Singel-Bobkornmenü khafd: Anschdadd aner Cola hodder a Bier mid an Bieglverschluss gnumma und nadierlich des Bobkorn, des gherd im Kino dazu. Wie er sich hiegsetzt hod und sei Bier aufblobbm wolld, is ihm da Bobkornbeidl nundergfalln. Sura Sauerei underm Erich sein Kinoschdull! „Ober im Dungln siehd ma‘s ja eh ned“, hodder sich gedachd.